zaterdag 19 juli 2014

Dartel kweekt door! Tomaten en paprika's!

Hieronder hou ik stap voor stap bij, in omgekeerde chronologische volgorde, hoe het gaat met ProjectT (tomatenplanten) en ProjectP (paprikaplanten). Op 4 april 2014 ben ik begonnen met zaaien. Ik hoop de tomatenplanten half mei naar buiten te kunnen zetten. In augustus zou de eerste oogst moeten kunnen zijn. Ben benieuwd. De paprika doet nog niet veel. Het is voor mij de eerste keer dat ik zelf tomaten en paprika's verbouw. Zoals Maarten 't Hart zegt in Maartens Moestuin (VPRO): "Hoe dan ook, van tomaten heb je altijd plezier. Maar het is lastige teelt. Tomaten vereisen voortdurend zorg en aandacht. Het zijn net vrouwen eigenlijk, je moet er steeds achteraan lopen". 


19 juli 2014
De eerste drie tomaten zijn geoogst! Nog even narijpen en dan kunnen we vanaf nu hopelijk vele weken, tot het ons de neus uitkomt, tomaten eten. Vanmiddag heb ik geteld hoeveel tomaten we zouden kunnen oogsten als ze ook echt allemaal zouden volgroeien: 157! Ook de buren zal ik vast inlichten... Volgens de deskundigen moet oogst mogelijk zijn tot de eerste vorst. Momenteel zijn de tomatenplanten de enigen hier die blij zijn met de vele zon en tropische temperaturen. 







3 juli 2014
64 tomaten 'in the making'. 64!!! Ben bang dat, als het zo goed doorgaat, we tot Kerstmis nog tomaten kunnen eten. :-)  Als ik de bloesem tel, is er kans op 100+-tomaten! Had ik al gezegd dat ik niet eens zo'n grote liefhebber ben? Maar goed, we hebben ook nog veel buren die misschien ook wel wat lusten. De paprikateelt is mislukt, helaas. Het enige plantje dat er was, was gisterochtend gewoon verdwenen! Gone, Verschwunden, Disparu! Ben bang dat er een vogel mee vandoor is gegaan. Waar is m'n buks?! Oké, positief afsluiten...hier zijn de foto's van de (tomaten)planten: 







26 juni 2014
Foto's zeggen alles! Ruim dertig tomaten heb ik inmiddels geteld. Verwacht er nog veel, veel meer. Nu goed voor de planten blijven zorgen, wat inhoudt dat er per dag een gieter water bij moet. Ook haal ik soms wat bladeren weg om de tomaten meer licht te gunnen. 





13 juni 2014
Een gedenkwaardig moment vanavond, toen ik de eerste vier tomaten ontdekte! Dat wil ik toch even delen! More to come, want er is veel bloesem! 




10 juni 2014
Groeien, groeien, alleen maar groeien. Dat doen de planten wel. De ene wat enthousiaster dan de andere. Verder krijgen ze steeds meer gele bloempjes, wat goed is, want daarna moeten daar de tomaten komen. Het buitenleven heeft -zeker na gisteren met die hevige regen-  wel zijn sporen nagelaten. Ook hebben insecten de planten ontdekt, maar zij hebben vooralsnog weinig schade toegebracht. Het enige paprikaplantje groeit net iets sneller dan een bonsai, geloof ik. Weet niet of ik een goede tuinder ben, want ik -zoals u misschien wel merkt-  word een beetje ongeduldig. Een beetje maar.... 






24 mei 2014

Het 'buitenspelen' is de tomatenplanten tot nu toe prima bevallen. De groei zit er nog goed in (grootste nu 90 cm) en de eerste bloesems zijn al verschenen! Dat is uitstekend nieuws, want daar moeten de tomaten over een tijdje gaan groeien. Het klopt wel wat Maarten 't Hart zei: ze hebben voortdurend zorg en aandacht nodig. Is de aarde nog vochtig, is er meer ondersteuning nodig, moeten er nog dieven weggehaald worden, blijven die pokkeslakken op een afstand? We hebben nog zo'n twee, drie maanden nodig voor de eerste oogst. 





dinsdag 17 juni 2014

Haringparty

De Hollandse nieuwe is weer aan wal en daarmee is ook de tijd van de haringparty's weer aangebroken. Ooit was ik één van de 'uitverkorenen' om op zo'n party in het Kurhaus in Scheveningen aanwezig te mogen zijn. Die bijeenkomst was niet voor de haring, zo ging het verhaal, maar om te netwerken. Ammehoela! 


Mijn toenmalige chef Cees en ik hebben toen vooral heel veel haring gegeten (en Cees ook veel korenwijn en bier gedronken). Dat netwerken kon ons gestolen worden, maar je zult net zien dat je dan de beste zakencontacten opdoet . Maar dat terzijde. 

Het ging niet zonder slag of stoot dat Cees en ik ons naar Scheveningen begaven. Ten tijde van de bewuste haringparty was Cees namelijk ziek thuis. Hij was echter niet dermate ziek dat hij zich dat haringhappen liet ontnemen. Met een geblesseerde arm, opgelopen bij het veteranenhockey, is het tenslotte ook prima vis eten. Hij wist namelijk precies wanneer die party werd gehouden en mij werd als 'onderdaan' dan ook vriendelijk maar dringend verzocht om hem die namiddag bij hem thuis op te halen. Dat dat voor mij een kleine 50 kilometer omrijden betekende, deed hij af met de opmerking dat ik die kilometers maar weer moest declareren.

Het was een memorabele middag. Veel haring, veel uitjes, veel bier en korenwijn voor Cees, veel cola en water voor mij, veel visitekaartjes, veel gebral, veel afspraken, veel vergeten en een beetje misselijk. Toen we het op een gegeven moment welletjes vonden (zo'n twaalf volvette haringen gingen mij in ieder geval niet in de koude kleren zitten), excuseerde Cees zich voor een moment, om na een paar minuten weer terug te zijn. Wat heb je gedaan, vroeg ik. Even wat voor onderweg gepakt, zei hij. We waren het parkeerterrein nog niet af, of Cees toverde een papieren pakketje uit zijn binnenzak. De inhoud liet zich raden én zich soepel naar binnen glijden bij Cees. Ik glimlachte wel, maar als een boer met kiespijn. Die vislucht in de auto deed mij verlangen naar toch minstens dertig van de geparfumeerde papieren kerstboompjes aan de binnenspiegel. 

Vis moet zwemmen, zei Cees even later. Ik deed alsof ik hem niet had gehoord en probeerde het tankstation in de verte te negeren. Helaas. Effe stoppen Peet, voor een biertje. Ik, sukkel, deed het ook nog. Met een sixpack bier (ja, toen mocht dat nog) en een blikje cola (voor mij dus) zetelde hij zich weer naast mij. Amper onderweg zag ik de volgende haring alweer naar zijn mond gaan, slokje bier erbij. Burp. Gelukkig leek Cees na deze versnapering verzadigd. En moe, goddank. Zijn ogen gingen dicht om pas weer open te gaan toen ik hem wakker schudde voor zijn huis. Nog een fijne avond Cees! We bellen! Hij mompelde wat terug en trok de voordeur achter zich dicht. 



Een dag later hing er nog steeds een vislucht in de auto. Ach, een beetje eau de toilette sprayen en klaar. Nee dus. 's Avonds werd de lucht penetranter. Niet normaal. Werd er beroerd van! Bleken zich maar liefst twee haringen in het dashboardkastje verstopt te hebben en eentje dubbelgevouwen in de zitting van de stoel te zitten. Bedankt Cees! 




Het heeft nog weken geduurd alvorens die lucht helemaal uit de auto was. En het heeft nog maanden geduurd voordat ik weer een haring durfde aan te kijken. Bedankt Cees! En Cees zelf? Die wist van het hele haringfeest niet veel meer. Was erg gezellig, dat herinnerde hij zich nog wel. 


donderdag 12 juni 2014

Buurman Theo heeft een nieuwe heup

Buurman Theo heeft een nieuwe heup. Vorige week vrijdag is het geschied in het regionale ziekenhuis, met een plaatselijke verdoving. De beste man, eind zeventig, zag er als een berg tegenop. Theo woont alleen, al jaren geleden gescheiden. Sinds afgelopen dinsdag is hij weer thuis en hij heeft weer evenveel praatjes als voorheen. 

Man, man, man. Wat was hij chagrijnig de afgelopen maanden. De pijn en het wachten op die heup deden hem geen goed. Hij heeft al jaren last van de 'reumatiek', zoals hij het noemt. Hij loopt krom en zijn handen hebben de soepelheid verloren. Toen hij een tijd geleden ook nog van de trap in de schuur viel, werd hij naar eigen zeggen helemaal geconfronteerd met zijn aandoeningen. 'Maar we gaan door hoor. Geen geraniums voor mij.' 

Toen hij eindelijk de datum van de operatie te horen kreeg, was hij opgelucht. Het aftellen kon beginnen. 'Over zes weken Peter. Dan ben ik aan de beurt. Ik kan niet wachten.' De buren konden ook niet wachten. Een Theo die niet zagend, schurend en timmerend in en rond zijn groene klusschuurtje bezig is, is niet de Theo die we zo graag zien. Theo zorgt met zijn harde, metaalachtige stem voor reuring en aanspraak in de buurt. Iedereen kent Theo en Theo kent iedereen. Theo heeft zo'n beetje half het dorp voorzien van een zelfgemaakt tuinhek, een vogelvoederkast, een werktafel of een bankje. 'Te koop voor weinig' staat er dan geschreven op een plankje. Een minuscule aanvulling op zijn AOW, maar het is vooral om wat omhanden te hebben. 

De laatste weken was er echter vooral weinig te koop. Het was opvallend stil rond de klusschuur. Theo was er wel, maar zat rustig op zijn witte tuinstoel. 'Heb je de winkel alweer leeggekocht?' klonk het als ik twee volle boodschappentassen uit de auto tilde. Theo is een aardige man, maar ik heb eerlijkheidshalve niet altijd tijd en zin in buurtgekeuvel. 'Alles Theo.' Luid gebulder volgde van zijn kant, de nog-een-fijne-dag-Theo van mijn kant. Het klopte niet. Theo hoort te zagen, te schuren en te hameren in zijn schuurtje.  

Theo heeft een nieuwe heup en is weer thuis. Dat ging echter niet zonder slag of stoot. De zorginstanties wilden hem namelijk na de operatie in een zorgcentrum laten opnemen. Dat om hem in alle rust en veiligheid te laten revalideren. 'Niks ervan', verzette Theo zich. Zo gezegd zo gedaan. Er kwam een bed in zijn woonkamer, met zo'n papegaai. Drie uur per dag moet hij voorlopig daarop rusten. En elke dag komt de fysiotherapeut aan huis voor oefeningen. Traplopen kan hij wel en een beetje met zijn gloednieuwe rollator rondrollen lukt inmiddels ook. De buren houden Theo in de gaten, daarom hoefde dus het zorgcentrum niet. Verreweg de meeste hulp krijgt hij van buurvrouw Dolly, van een aantal huizen verderop. Zij zorgt voor zijn eten en doet wat huishoudelijke dingen. Dolly is volgens mij ouder dan Theo. Maar zo redden ze zich goed. Theo doet bij haar normaliter wat kleine klusjes. Zo werkt dat in deze buurt. Dat is mantelzorg zonder dat dat van boven door welke minister dan ook is opgelegd. 


Theo heeft een nieuwe heup en kan nog niet zelf naar de winkel. Daarom bracht ik hem vanmiddag een Hollandse nieuwe. 'Lekker Peter. Bedankt hè. Mag ik het schoteltje houden, voor de uitzet straks?' Een harde bulderlach begeleidt mij op de weg naar buiten. Het komt wel weer goed met Theo. Hij ziet er ook weer beter uit. Die wat magere kop van voor de operatie heeft hij niet meer. 'Lekker eten in het ziekenhuis Peter.' Theo wordt nu een beetje door iedereen gepamperd en dat vindt hij stiekem wel prettig. Voor even dan, want Theo rommelt toch het liefst wat in en rond zijn schuurtje en gaat het liefst zelf op zijn fiets een harinkje halen. 


Toen ik hem later vanmiddag nog even zag schuifelen, vertrouwde hij mij toe dat hij het erg jammer vindt dat hij geen Oranje-versiering heeft kunnen aanbrengen. 'Snap ik Theo.' Twee jaar geleden waren wij met Theo namelijk de enige in de straat met Oranje-slingers, zelfgemaakte poppetjes en vlaggen. 'Wij vlaggen wel voor je mee Theo.' Het viel me op dat hij ook nog geen zomerbloeiers in zijn zelfgemaakte bloembakken heeft staan. Volgende week maar eens vragen welke kleuren hij wil. 

Theo heeft een nieuwe heup en is hopelijk straks weer als nieuw. Een zomer zonder Theo's bulderstem en cirkelzaag is anders niet hetzelfde.  



Web Analytics