woensdag 27 juni 2018

Denkend aan 'De witte reus uit Abbekerk'

Wil Hartog, 'Jumping Jack' Middelburg, 'Den Boet' van Dulmen. Wie kent ze nog? Ze komen één voor één voorbij in mijn gedachten nu de TT in Assen wordt gehouden. In mijn jongensjaren kende ik vrijwel alle renners die meededen in de verschillende klassen. 'De witte reus uit Abbekerk' was mijn favoriet. Wil Hartog, toen uitkomend in de 500cc, werd in Assen altijd onder de favorieten gerekend. 


Met wijlen mijn vader ben ik een paar keer naar de TT geweest. Meestal ging ook de buurman en buurjongen Tonny mee. Behalve naar de motoren kijken, probeerden Tonny en ik vooral om zoveel statiegeld in te zamelen. Daarin gingen we ver. Bij mannen die door het vele bierdrinken al laveloos in het gras lagen, roofden we zelfs complete kratten bier weg. Verder waren het vooral lege cola- en sinasflesjes die we omzetten in geld.

Vaker gingen we met z'n vieren naar de Raalter Races op de Luttenbergring, vlakbij mijn geboortedorp Raalte. Op de boerenwegen van Luttenberg reden vooral Nederlandse rijders, strijdend om punten voor het Nederlands kampioenschap. Ik weet nog dat Frits, een andere veel oudere buurjongen, ook eens heeft meegereden. Volgens mij was dat in de 50cc. Wekenlang had hij in een groen schuurtje achterin de tuin aan zijn motor gesleuteld. Ik weet niet anders dan dat Frits altijd in die schuur bezig was. Ik geloof dat hij die race niet heeft uitgereden, maar zeker weet ik het niet. Uiteindelijk is Frits wel goed terechtgekomen, want hij is ooit nog hoofdredacteur van het gerenommeerde motorblad Moto73 geweest. Toen mijn vader en ik overigens een keer niet naar de Luttenbergring konden omdat oma van Dartel zojuist was overleden, kreeg ik zelfs van Tonny een deel van zijn statiegeldopbrengst overhandigd.



Als we als kinderen niet naar de races gingen, dan waren we tijdens de racedagen wel te vinden bij kruispunt Bos, genoemd naar de boer die daar dichtbij woonde. In de Raalter volksmond is kruispunt Bos waar de weg tussen Zwolle en Almelo die tussen Deventer en Raalte kruist. Honderden motorrijders die naar Assen of Luttenberg waren geweest, zagen we daar passeren.

Vooral toen er op dat kruispunt verkeerslichten kwamen, was het voor de Raalter toeschouwers in de berm groot feest. De motorrijders gaven ons waar we om vroegen. Met de gashendel vol open scheurden ze weg als het licht op groen ging. De acrobaten onder hen gaven ons zelfs een wheelie cadeau. Wonend in een dorp waar verder niet bijster veel te beleven was, waren we al snel tevreden.

Met motorraces heb ik tegenwoordig niet veel meer. Ik ken de namen van de toppers Rossi, Lorenzo, Marquez en Pedrosa, maar daar houdt het ook zo'n beetje mee op. Vraag me niet op welk merk motor ze rijden. In Raalte woon ik ook al lang niet meer.

Maar als ik bij mijn moeder in de tuin ben, dan zie ik in gedachten dat groene knutselschuurtje van Frits weer staan. Het bouwwerkje staat er al tientallen jaren niet meer. Ik weet niet of er zaterdag in de namiddag weer mensen staan te kijken bij kruispunt Bos. Zelf ga ik in ieder geval niet. Aan mijn jeugdherinneringen heb ik genoeg. Het kan alleen maar tegenvallen.

dinsdag 19 juni 2018

Ergertaal: Verkleinwoorden

'Laatst zijn we, op aanraden van een collegaatje, een weekendje weg naar een leuk hotelletje geweest. Het was geweldig. De kindjes waren niet mee; die mochten logeren bij omi.' 




U kent ze vast wel, de mensen -vooral vrouwen- die voortdurend in verkleinwoorden praten. Jeuk krijg ik ervan. Die mensen doen ook boodschapjes, eten hun buikje rond met een boterhammetje en doen een drankje. De gruwel! Waarom is dat? Waarom moet alles kleiner worden gemaakt? Is het omdat een hotelletje gezelliger klinkt dan een hotel? Kost een hotelletje minder centjes, zodat dat weekendje weg financieel verantwoord is in ons zuinige landje? 

Op Facebook en op televisie kom ik ze ook dagelijks tegen. Er wordt gepraat over een jurkje, het huisje, mijn mannetje, een slakje, het hondje, een berichtje, een belletje, een pb'tje. Gek word ik ervan. Een huisje? Wonen er kabouters? Spinnen worden spinnetjes. Zijn ze dan minder engetjes? Brrr! 

maandag 18 juni 2018

WK-finale 1974: de camping en de kleurentelevisie

Nu het WK voetbal bezig is, gaan mijn gedachten voorzichtig terug naar die van 1974. Ik was toen zeven jaar, maar weet me nog wel vlagen te herinneren van de finale van ons Oranje tegen Duitsland. Dat ik dat nog weet, heeft meer te maken met de randverschijnselen dan met het voetbal zelf. Werken jeugdherinneringen niet vaak zo? Van de daadwerkelijke gebeurtenis weet je vrijwel niets, maar des te meer van de omstandigheden waarin het gebeurde.


In 1974 stonden we met ons gezin op een camping in Holten, als ik het goed heb. De groepswedstrijden zagen we op een televisie in de kantine, en misschien ook wel de kwart- en halve finales. Ik herinner me flarden van een volgepakte kantine en veel gejuich. 


Of ik alle wedstrijden gezien heb, weet ik niet meer. Op die leeftijd was ik waarschijnlijk meer op het trapveldje en in de speeltuin te vinden. Ik weet van die camping ook nog de ijsjesmachine, waar na inworp van -meen ik-  een kwartje een kleurig ijsje met twee stokjes tevoorschijn kwam.


Dat ik de finale nog weet, heeft te maken met het heuglijke feit dat de buren een kleurentelevisie hadden. We waren blijkbaar terug van vakantie en keken daar naar de finale. Wij beschikten slechts over een zwartwit bak, die regelmatig sneeuw te zien gaf en draaiend beeld. Ik zie nog zo mijn moeder voor me die beschaafd foeterend probeerde het beeld stil te krijgen door aan allerlei knoppen te draaien. In die tijd had je ook nog zo'n lelijke antenne op het dak, dus de beeldkwaliteit was soms ver te zoeken. Maar je wist niet beter. De kleurentelevisie bij de buren, met maar liefst twaalf voorkeurszenders die met tiptoetsen in te schakelen waren, was me toch een futuristisch ding! Ook de buren hadden natuurlijk een antenne op het dak staan, maar dat leek deze televisie niet te deren. Ik geloof dat die televisie jaren later nog is overgenomen door mijn ouders. 

In 1978, ik was elf jaar, zal er niet veel bijzonders zijn gebeurd want daar herinner me vrijwel niets meer van. Er staat me nog wel iets bij van een actie die in den lande op touw werd gezet om Johan Cruyff over te halen toch mee te gaan naar Argentinië. Heette die actie niet "Trek Cruyff over de streep"? Nu ik dit schrijf, weet ik ook weer van de handmanchet van René van den Kerkhof en het ruwe spel van de Argentijnen. Van die actie van Bram en Freek om Nederland thuis te houden, herinner ik trouwens niets. 




De derde WK-finale van Nederland van acht jaar geleden, maakte ik heel bewust mee. We hadden een etentje van mijn jarige schoonvader en moesten ons haasten om op tijd voor de buis te zitten. En Oranje verloor kansloos van Spanje. Misschien schrijf ik over 32 jaar wel dat ik bijna niets meer weet van die wedstrijd. Dat heeft dan òf te maken met het feit dat er verder niets bijzonders gebeurde voor zondag òf met Alzheimer...


Web Analytics