vrijdag 15 juni 2018

Haringparty

De Hollandse nieuwe is weer aan wal en daarmee is ook de tijd van de haringparty's weer aangebroken. Ooit was ik één van de 'uitverkorenen' om op zo'n party in het Kurhaus in Scheveningen aanwezig te mogen zijn. Die bijeenkomst was niet voor de haring, zo ging het verhaal, maar om te netwerken. Ammehoela! 


Mijn toenmalige chef Cees en ik hebben toen vooral heel veel haring gegeten (en Cees ook veel korenwijn en bier gedronken). Dat netwerken kon ons gestolen worden, maar je zult net zien dat je dan de beste zakencontacten opdoet . Maar dat terzijde. 

Het ging niet zonder slag of stoot dat Cees en ik ons naar Scheveningen begaven. Ten tijde van de bewuste haringparty was Cees namelijk ziek thuis. Hij was echter niet dermate ziek dat hij zich dat haringhappen liet ontnemen. Met een geblesseerde arm, opgelopen bij het veteranenhockey, is het tenslotte ook prima vis eten. Hij wist namelijk precies wanneer die party werd gehouden en mij werd als 'onderdaan' dan ook vriendelijk maar dringend verzocht om hem die namiddag bij hem thuis op te halen. Dat dat voor mij een kleine 50 kilometer omrijden betekende, deed hij af met de opmerking dat ik die kilometers maar weer moest declareren.



Het was een memorabele middag. Veel haring, veel uitjes, veel bier en korenwijn voor Cees, veel cola en water voor mij, veel visitekaartjes, veel gebral, veel afspraken, veel vergeten en een beetje misselijk. Toen we het op een gegeven moment welletjes vonden (zo'n twaalf volvette haringen gingen mij in ieder geval niet in de koude kleren zitten), excuseerde Cees zich voor een moment, om na een paar minuten weer terug te zijn. Wat heb je gedaan, vroeg ik. Even wat voor onderweg gepakt, zei hij. We waren het parkeerterrein nog niet af, of Cees toverde een papieren pakketje uit zijn binnenzak. De inhoud liet zich raden én zich soepel naar binnen glijden bij Cees. Ik glimlachte wel, maar als een boer met kiespijn. Die vislucht in de auto deed mij verlangen naar toch minstens dertig van de geparfumeerde papieren kerstboompjes aan de binnenspiegel. 

Vis moet zwemmen, zei Cees even later. Ik deed alsof ik hem niet had gehoord en probeerde het tankstation in de verte te negeren. Helaas. Effe stoppen Peet, voor een biertje. Ik, sukkel, deed het ook nog. Met een sixpack bier (ja, toen mocht dat nog) en een blikje cola (voor mij dus) zetelde hij zich weer naast mij. Amper onderweg zag ik de volgende haring alweer naar zijn mond gaan, slokje bier erbij. Burp. Gelukkig leek Cees na deze versnapering verzadigd. En moe, goddank. Zijn ogen gingen dicht om pas weer open te gaan toen ik hem wakker schudde voor zijn huis. Nog een fijne avond Cees! We bellen! Hij mompelde wat terug en trok de voordeur achter zich dicht. 




Een dag later hing er nog steeds een vislucht in de auto. Ach, een beetje eau de toilette sprayen en klaar. Nee dus. 's Avonds werd de lucht penetranter. Niet normaal. Werd er beroerd van! Bleken zich maar liefst twee haringen in het dashboardkastje verstopt te hebben en eentje dubbelgevouwen in de zitting van de stoel te zitten. Bedankt Cees! 




Het heeft nog weken geduurd alvorens die lucht helemaal uit de auto was. En het heeft nog maanden geduurd voordat ik weer een haring durfde aan te kijken. Bedankt Cees! En Cees zelf? Die wist van het hele haringfeest niet veel meer. Was erg gezellig, dat herinnerde hij zich nog wel. 


Geen opmerkingen:

Web Analytics